Plaza de la Constitución

Welkom in San Sebastián, of Donostia, zoals je overal in de stad in het Baskisch ziet staan. Je bevindt je in een stad met een geheim onder haar fraaie uiterlijk: op de laatste dag van augustus 1813 brandde deze plek een week lang af en bleven er nauwelijks dertig huizen over. Alles waar je nu doorheen loopt, is uit die ruïnes heropgebouwd. In de komende uren beklimmen we het fort dat verklaart waarom men zo vocht voor deze rots, en eindigen we bij de bres waar de aanvallers binnendrongen. Laten we beginnen waar de nieuwe stad begon.

Kijk omhoog. Kijk naar de gebouwen rondom dit plein en tel de nummers boven de balkons. Die nummers zijn geen huisadressen en ook geen versiering. Het zijn stoelnummers. Dit plein was ooit de arena van de stad en elk balkon werd verhuurd als een loge voor de corrida op het zand waar je nu staat. De bewoners achter die ramen verdienden een aardig inkomen door de inwoners van San Sebastián over hun reling te laten leunen om naar de stieren te kijken. Het is een prachtig detail: een ticketingsysteem bevroren in de architectuur.

Waarom is een plein gebouwd voor stierengevechten belangrijk voor een verhaal over vuur? Omdat dit plein jonger is dan de ramp. Het werd voltooid in 1817, slechts vier jaar na de ramp, en was een van de eerste zaken die de stad uit haar eigen as deed herrijzen. Merk de orde op: de arcaden rondom, het ritme van de bogen, de rechte hoeken. Dat is geen toeval. Bij de herbouw na 1813 kozen de planners voor een strak stratenplan: de logica van een frisse start. Terwijl je vandaag door de Parte Vieja dwaalt en bedenkt hoe charmant het is, onthoud dan: die rechte straten zijn de vingerafdruk van een brand. De oude stad ziet er niet alleen oud uit; het is een negentiende-eeuwse reconstructie die een middeleeuwse naam draagt.

Hier is de rode draad voor vanmiddag: bijna alles wat je in deze straten ziet is van na 1813. Bijna alles. Want één straat overleefde het. Toen de vlammen om zich heen grepen, bleef een enkele rij huizen, toen de Trinity Street genoemd, nagenoeg intact, waarschijnlijk omdat ze werd vrijgehouden voor geallieerde officieren. Ongeveer dertig huizen. Die straat is onze volgende stop. De overlevenden noemden de straat niet naar een heilige of een koning, maar naar de datum waarop alles in brand stond.

Laat het plein even op je inwerken. Hoor het geklets in de cafés onder de bogen, ruik de koffie en, op het juiste uur, het frituurvet van de pintxobars in de zijstraten. Het voelt als de zachtste plek ter wereld. Beeld je nu eens in dat het één keer per jaar compleet verandert. Op de nacht van 19 januari, precies om middernacht, wordt hier de stadsvlag gehesen en barst de Tamborrada los. Het is een trommelfestival. Vierentwintig uur lang paraderen trommel- en tonspelers verkleed als koks en soldaten uit het napoleontische tijdperk door de straten, terwijl ze dezelfde marsen ten gehore brengen. Duizenden mensen trommelen tot de volgende middernacht. Het bestaat sinds 1836 en groeide uit tot een mengeling van spot en herinnering aan de soldaten die de stad ooit bezetten. Er zit iets perfects in een stad die de herinnering aan binnenvallende legers beantwoordt door zich als hen te verkleden en de hele nacht te trommelen.

Kijk voor we verdergaan naar de heuvel die achter de stad oprijst: Monte Urgull, gekroond door het fort. Dat kasteel is de reden van het bestaan van San Sebastián en de reden waarom het eeuwenlang belegerd werd. De Franse bezetters gaven zich daar boven met militaire eer over, terwijl de stad beneden nog smeulde. Aan het eind van onze wandeling dalen we af naar de zee, naar La Bretxa, wat 'de bres' betekent: het gat in de muur waar de aanvallers doorheen kwamen. Vandaag is het een voedselmarkt. De wond die de stad voedt.