Cristóbal Balenciaga Museoa

Welkom in Getaria. Kijk goed om je heen, want je hebt bijna het hele dorp al gezien. Dit is een plek waar je in ongeveer vijf minuten te voet doorheen bent, een verzameling stenen huizen in evenwicht op een muisvormige rots, ingeklemd tussen steile groene wijngaarden en de open Atlantische Oceaan. Vissersboten beneden, txakoli-wijnranken erboven, en zout in de lucht daartussen.

En toch, voor een plek die zo klein is, heeft Getaria de opmerkelijke gewoonte om overal ter wereld op te duiken. Dezelfde zee die de netten en eettafels vulde, droeg ook haar mensen, haar ideeën en haar naam naar de verste uithoeken van de kaart. De man die als eerste een schip rond de wereld zeilde, kwam uit deze straatjes. Zo ook de jongen die de beroemdste vrouwen ter wereld zou kleden. Niet slecht voor een dorp dat je zou missen als je met je ogen knippert op de kustweg.

We beginnen hier aan de top van het dorp, bij het meest gevierde huis, en dan dwalen we af naar het water. Houd dit idee in je achterhoofd terwijl we wandelen: kleine plek, enorm bereik. Laten we gaan.

Sta hier even stil en neem de twee gebouwen in je op die je ziet, want ze vertellen je eigenlijk het hele verhaal van dit dorp in één oogopslag. Daar is het oude stenen paleis, het Aldamar, helemaal waardig en geworteld, en dan is er die opvallende vleugel van donker, getint glas die eraan is vastgemaakt — strak, modern, een beetje gedurfd. Oud en nieuw, klein en uitgestrekt, lokaal en mondiaal, allemaal samengesmolten. Dat is Getaria in een notendop, en het is de perfecte plek om te beginnen.

Want dit is het ding over dit dorp dat je steeds meer zult voelen terwijl we vandaag wandelen: er wonen hier maar ongeveer 2.500 mensen. En toch heeft dit stipje van een vissersdorp de hele planeet bereikt en geraakt. De zee die de mensen hier voedde, droeg hen ook — en hun namen, en hun genie — naar de verste uithoeken van de wereld. Achter deze muren woonde een van de duidelijkste voorbeelden daarvan. Een jongen uit dit dorp groeide op om de wereld van de haute couture te veroveren.

Zijn naam was Cristóbal Balenciaga, geboren op 21 januari 1895, hier in Getaria. En ik wil dat je onthoudt hoe gewoon zijn begin was. Zijn vader was zeeman — een man van de zee, zoals bijna iedereen hier. Zijn moeder was naaister. Toen het geld op was, deed de jonge Cristóbal wat een toegewijde zoon doet: hij zat naast zijn moeder en leerde naaien, stikkend om haar te helpen het huishouden draaiende te houden. Dat is het. Dat is de oorsprong van een van de grootste modeontwerpers die ooit heeft geleefd. Geen modeacademie, geen rijke familie — alleen een naald en draad van een moeder in een kleine Baskische haven.

Kijk nu nog eens naar dat stenen paleis, het Aldamar. Dit is geen willekeurig gebouw dat is gekozen om zijn museum te huisvesten. Dit is waar zijn leven een wending nam. Het paleis was eigendom van de Marquesa de Casa Torres, een aristocrate die hier de zomer doorbracht. Het verhaal gaat dat de jonge Balenciaga de elegante kleding die zij droeg zo bewonderde, dat zij het talent van de jongen opmerkte — en zijn allereerste klant en beschermvrouwe werd. Stel je de durf en het oog voor die daarvoor nodig waren: een tiener uit het dorp die de snit van de japon van een markiezin bestudeerde en instinctief begreep hoe het gemaakt was en hoe het beter kon. Zij opende deuren voor hem. Hij zou later zeggen dat zij hem leerde hoe ware elegantie eruitzag. Dus het gebouw waar zijn museum nu in gevestigd is, is letterlijk de plek waar de meester zijn eerste gelovige vond.

Vanaf daar was de opkomst buitengewoon. Hij opende zijn eigen modehuis in Spanje onder de naam Eisa, waar hij de Spaanse hogere kringen kleedde. Maar het was Parijs dat hem onsterfelijk maakte. Hij verhuisde daarheen in 1937, en de modewereld herschikte zichzelf simpelweg rond wat hij kon. Hij was geen versierder van vrouwen — hij was een architect van stof. Hij begreep constructie, volume, de manier waarop stof valt en lucht vasthoudt rond het lichaam. In 1957 introduceerde hij de 'sack dress', een silhouet dat de taille volledig negeerde en het kledingstuk vrij om het figuur liet zweven. Het schandaliseerde sommige mensen en bevrijdde anderen, en het veranderde de vorm van de garderobe van de twintigste eeuw.

En hier is de zin die het allemaal zegt. Christian Dior — Dior zelf, de grootste naam in Parijs — noemde Balenciaga 'de meester van ons allen'. Geen rivaal. Niet louter een collega. De meester van ons allen. Van Coco Chanel wordt gezegd dat ze opmerkte dat hij de enige onder hen was die een echte couturier in de volle zin van het woord was — de enige die een kledingstuk volledig met zijn eigen handen kon ontwerpen, knippen, monteren en naaien, van de eerste schets tot de laatste steek. Iedereen was op een bepaalde manier een redacteur. Hij was de volledige vakman. En waar leerden die handen voor het eerst hun vak? Aan de zijde van zijn moeder, in dit dorp.

Wat er nu achter die glazen muren zit, is de moeite waard om te weten, zelfs als je niet naar binnen gaat. Dit is 's werelds eerste museum dat volledig gewijd is aan één modeontwerper — het opende op 7 juni 2011 — en het bevat meer dan 5.500 kledingstukken en objecten. Japonnen gedragen door royalty's en filmsterren, de daadwerkelijke jurken die door die Parijse salons liepen, bewaard in een plek die hun maker nog steeds zou herkennen aan de geur van de zee. Er zit iets stil ontroerends aan. De kleding die de meest glamoureuze vrouwen ter wereld kleedde, kwam thuis in een vissershaven.

En hij kwam uiteindelijk ook thuis. Balenciaga stierf in 1972 en ligt hier in Getaria begraven, op de begraafplaats aan zee, binnen het zicht en geluid van dezelfde golven waar zijn vader op zeilde. De man die Parijs veroverde, koos ervoor om te rusten in het dorp dat hem vormde. We lopen vandaag niet naar de begraafplaats, maar houd het in gedachten — het is een patroon dat je tijdens deze tour steeds weer zult zien: de kinderen van Getaria trekken de wereld in en verbazen haar, en ze nemen Getaria de hele weg met zich mee.

Dus voordat we verder gaan, laat de schaal ervan even indalen. Dit is een dorp dat zo klein is dat je er overheen kunt schreeuwen. Het heeft geen grote boulevards, geen kathedraalplein, geen modedistrict. En toch, van achter deze twee ongelijksoortige muren, vormde de zoon van een zeeman de manier waarop vrouwen zich op elk continent kleedden. Dat is de David-tegen-Goliath-energie die hier alles doordringt — de ambitie van een wereldhoofdstad in een plek van 2.500 zielen. Je zult het opnieuw voelen als we bij een bepaald monument aan het water komen, waar een andere lokale jongen iets deed wat zelfs de grootste rijken niet voor elkaar hadden gekregen. Maar dat is een verhaal voor later.

Let voor nu nog op één laatste detail terwijl we weggaan. De manier waarop die donkere glazen vleugel tegen het oude paleis leunt zonder het op te slokken — dat is een bewuste daad van respect, het moderne museum dat buigt voor het huis waar het allemaal begon. Getaria breekt zijn verleden niet af om ruimte te maken voor zijn glorie. Het bouwt ze zij aan zij, en laat je beide tegelijk zien. Volg me nu, en we gaan richting het hart van de oude stad — de enige hoofdstraat die de zeelieden voedde en huisvestte, de ruggengraat waarlangs alles hier, inclusief de jonge Cristóbal, opgroeide.