Hachiko-standbeeld

Voordat we beginnen, eerst de vorm van de dag. Negen stops, ongeveer twee kilometer, ruwweg vijfenzeventig minuten. Elke stop is gratis te bereiken en niets hoeft gereserveerd te worden. Twee stops bevinden zich binnen en op hoogte — een dakterras bereikbaar via een winkelcentrum, en een gratis lobby op de elfde verdieping met een lift — en de betaalde faciliteiten op dat dak zijn optioneel en maken geen deel uit van deze wandeling. Twee korte klimmetjes, want dit is een wandeling door een vallei en geen vlakke lus. Het enige wat je nodig hebt zijn goede schoenen en de bereidheid om op een heel beroemde plek eens schuin te kijken.

Nu de hond. Er staat vrijwel zeker een rij voor foto's, en die rij vormt zich al negentig jaar op de een of andere manier.

Hachiko was een Akita, geboren bij Odate in de prefectuur Akita in november 1923 en het jaar daarop als puppy naar Tokio gebracht door Hidesaburo Ueno, een professor in de landbouwtechniek aan de keizerlijke universiteit van Tokio die hier op korte loopafstand woonde. De routine was alledaags. Ueno ging naar zijn werk; Hachiko kwam 's avonds naar het station om hem op te wachten. Op 21 mei 1925 kreeg Ueno een hersenbloeding op de universiteit en overleed daar. Hij kwam nooit meer thuis en niemand kon dat aan de hond uitleggen.

Hachiko bleef komen. Niet voor weken, maar voor negen jaar. Hij werd ondergebracht bij familieleden en oud-bedienden, werd weggejaagd door stationspersoneel, kreeg restjes van de yakitori-verkopers, en toch bleef hij rond het uur dat de trein binnenkwam bij het station verschijnen. Het werd pas in oktober 1932 een nationaal verhaal, toen Hirokichi Saito, oprichter van de Japanse vereniging voor hondenbescherming, over hem schreef in de Asahi Shimbun. Japan weende, en Japan handelde snel: een bronzen beeld werd besteld bij beeldhouwer Teru Ando en in april 1934 op deze plek onthuld, waarbij Hachiko zelf bij zijn eigen onthulling aanwezig was, oud en vermoedelijk verbijsterd. Hij stierf op 8 maart 1935. Decennialang zeiden mensen dat een kipsaté hem had gedood; bij een nieuw onderzoek naar zijn geconserveerde organen in 2011 werden terminale kanker en een zware parasitaire worminfectie gevonden, plus vier stokjes in zijn maag die niets hadden beschadigd.

Het standbeeld waar je naar kijkt is niet het exemplaar dat hij zelf zag. Dat brons werd verwijderd en omgesmolten voor de oorlogsinspanning, en Teru Ando kwam om bij een luchtaanval. In 1948 vormde zich een vereniging die specifiek de hond terug wilde brengen en opdracht gaf aan de zoon van Ando, Takeshi, die het werk van zijn vader reconstrueerde op basis van foto's en herinneringen. Wat je voor je ziet is dus de reconstructie door een zoon van het portret van zijn vader van een hond die wachtte. Dat is een hoop loyaliteit verpakt in één klein stukje brons.

En nu fungeert het als adres. Hachiko is waar je afspreekt als je geen zin hebt om verder iets uit te leggen; de stationsuitgang achter je is officieel de Hachiko-uitgang; een hele stad gebruikt een dode Akita als kaartcoördinaat.

Wat ons brengt bij waarom je hier werkelijk staat. Draai je langzaam helemaal rond en kijk voorbij de menigte naar de straten die dit plein verlaten. Elk ervan gaat omhoog. De weg naar links klimt, de weg tegenover je klimt, de steegjes achter het station klimmen. Je staat op de bodem van een kom, en kommen ontstaan niet per ongeluk in een stad. Iets vormde deze vorm lang voordat iemand een plaveisel legde of een scherm aan een gebouw schroefde. Dat is de hele wandeling in één zin: Shibuya is een vallei die zich voordoet als stadscentrum, en zodra je dat kunt zien, is niets aan de vorm van de wijk willekeurig. We eindigen, acht stops verderop, op de enige plek in deze wijk waar je kunt staan en recht naar datgene kunt kijken waar het op gebouwd is.