West 116th Street

West 116th Street. Hoe laat je hier ook aankomt, deze straat is in beweging. De komende paar uur wandel je ongeveer 2,7 kilometer noordwaarts door Harlem: negen haltes, de hele weg vlak, eindigend in een woonwijk in de 130-straten. Vijfennegentig minuten als je doorloopt.

Je loopt door de politieke en culturele hoofdstad van Black America, een buurt waar honderdduizenden mensen wonen, werken en ruziemaken met hun huisbaas. Niets hier is bewaard voor jouw plezier. Mensen gaan hier gewoon hun dagelijkse gang.

Eén ding om op te letten terwijl je naar het noorden trekt: de bebouwing zal je verbazen. Harlem is ouder en aanzienlijk statiger dan de meeste eerste bezoekers verwachten, en twee van de blokken die voor je liggen, lijken bijna niet op de rest van Manhattan. Kijk, als je ze bereikt, eerst naar wat de bouw ervan moet hebben gekost voordat je ergens anders naar kijkt.

Stel jezelf onderweg de vraag: voor wie is dit gebouwd? Niet voor de mensen die Harlem hebben gemaakt tot wat het is. Het antwoord is niet wat de meeste bezoekers aannemen, en het wacht ongeveer halverwege de route.

Sta hier op West 116th Street en doe het eenvoudigste veldwerk van de dag: adem in. Aan de ene kant van het blok staat een warmhoudplaat met gesmoorde kip, boerenkool en gekonfijte yams, eten dat generaties zwarte Zuidelijke families naar het noorden brachten en hier al bijna een eeuw lang bereiden. Een paar deuren verder staat een andere keuken thieboudienne te bereiden, het Senegalese rijst-met-visgerecht gebaseerd op tomatenpuree, gedroogde vis en geduld, of wordt er lamsvlees en kip gegrild boven houtskool zoals in Dakar. Beide geuren hangen tegelijkertijd in de lucht, afkomstig van etalages die een muur delen. Dat is deze halte in één zin: twee golven van dezelfde diaspora, koken in hetzelfde blok, geen van beide een museumstuk.

De West-Afrikaanse golf is de nieuwere. Vanaf de jaren 80 en versnellend in de jaren 90 begonnen Senegalese en Malinese handelaren en hun families zich te vestigen op en rond 116th Street. Franstalig, grotendeels moslim, met andere papieren en een andere moedertaal dan de zwarte New Yorkers die hier al decennia woonden, maar ze kwamen terecht in het enige deel van de stad dat was gebouwd om zwarte nieuwkomers op te vangen. New Yorkers noemden de strook al snel Le Petit Senegal, en die naam is gebleven omdat het zakendistrict nog steeds floreert: kapsalons voor haarvlechten met West-Afrikaanse stylisten, halal slagers, importwinkels vol met stoffen en telefoonkaarten, en geldwisselkantoren die inkomsten naar Dakar en Bamako sturen. Africa Kine, een paar deuren verder, opende in de jaren 90 als een van de eerste Senegalese restaurants in Harlem en is nog steeds een van de vaste waarden in de straat. Bestel de thieboudienne en je zult begrijpen waarom vaste klanten na meer dan twintig jaar nog steeds terugkomen.

Kijk naar het oosten en je ziet een groene koepel boven de daklijn bij Malcolm X Boulevard. Dat is Masjid Malcolm Shabazz, een actieve moskee waar de vrijdaggebeden worden gehouden, geen historisch monument; de koepel is het herkenningspunt, maar het gebouw eronder doet wat moskeeën doen: vandaag de dag dienen voor een gemeenschap die voor een groot deel bestaat uit de West-Afrikaanse families die een paar blokken verderop wonen. Voordat het zijn huidige naam en gebouw kreeg, bevond zich hier Nation of Islam Temple No. 7, jarenlang geleid door Malcolm X. Zijn volledige verhaal en zijn breuk met de Nation horen bij een latere halte op deze tour, maar het is goed om te weten, terwijl je hier staat, dat de kansel van hem was voordat de koepel er stond.

Denk hierover na voordat je verder loopt: deze straat is geen overblijfsel en geen herleving. De generatie van de Grote Migratie die de soulfood-kant van dit blok opbouwde, kwam in de vroege tot midden twintigste eeuw uit het Amerikaanse Zuiden. De Senegalese en Malinese generatie kwam in de jaren 80 en 90 uit West-Afrika. Verschillende eeuwen, verschillende oceanen, verschillende papieren bij immigratie, en toch kozen ze allebei voor dezelfde acht of negen blokken van Manhattan, om overlappende redenen die alles te maken hebben met wat Harlem is en hoe het zo is gekomen – een verhaal dat deze tour over een paar haltes vertelt. Voor vandaag: realiseer je dat het verhaal van de straat nog geschreven wordt. De huren in dit blok zijn het afgelopen decennium enorm gestegen, en sommige bedrijven die in de jaren 90 openden, hebben hun huurcontract al verloren aan kopers met meer geld. Maar de straat waar je nu staat, is niet leeggelopen. Er is nog steeds een dubbele keuken, er worden nog steeds twee talen gesproken aan de kassa, en er worden nog steeds nieuwe hoofdstukken toegevoegd.

Dat is de hele essentie van deze wandeling: Harlem is de politieke en culturele hoofdstad van Black America, en hoofdstad betekent niet een vaste verzameling monumenten uit één decennium. Het betekent een plek waar elke generatie die arriveert iets toevoegt en verwacht dat de volgende het draaiende houdt. Je zult zien wat zwarte New Yorkers voor zichzelf bouwden toen de rest van de stad dat niet voor hen wilde doen: een theater waar het publiek de strengste criticus in entertainment werd, een hotel dat wereldleiders naar het noorden trok, een museum dat inzette op levende kunstenaars in plaats van dode te verzamelen, en rijen woningen, zoals Strivers' Row verderop, die hun eigen versie vertellen van wie dit terrein in handen krijgt. Een paar blokken verderop, op 125th Street, ligt de commerciële ruggengraat die het volgende deel van deze tour beslaat. Eerst echter een korte wandeling naar het Apollo. Ga naar het noorden en laten we gaan.