Vinegar Hill

Begin hier in Vinegar Hill, met de rivier een paar blokken naar het noorden en bijna niemand in de buurt. Dit is de industriële vloer van Brooklyn: baksteen, ijzer, hekwerk, oude bestrating die nooit is gladgestreken. De komende twee uur lopen we westwaarts langs die vloer, door de blokken met pakhuizen en de herbouwde kade onder de bruggen, en dan klimmen we omhoog.

En daar begint het probleem. Boven op de rots voor je liggen straten met huizen uit de jaren 1820 en 1830 — ouder dan het meeste van wat je hier beneden tegenkomt, groter en op een rij gezet met een uniformiteit die geld kost. Toen ze werden gebouwd, was dit geen stad. Het was landbouwgrond en kustlijn met een werkende rivier ervoor. Iemand keek ernaar en besloot daar te gaan wonen en elke dag het water over te steken om te werken, in een tijd dat in Amerika in feite niemand zijn leven op die manier organiseerde.

Dat is de vraag om mee naar boven te nemen: wat maakte dat mogelijk en wie kon het betalen? Onthoud die vraag. Het antwoord volgt, en niet waar je het verwacht.

Je staat op kasseien, geen kinderkopjes. Kasseien zijn rechthoekig gehouwen granietblokken die met de hand in zand zijn gelegd, en dat onderscheid is belangrijk omdat bijna niemand het goed heeft. Kijk hoe regelmatig het patroon is en kijk dan naar de bakstenen voor je: drie- en vierlaagse herenhuizen in Federal- en Greek Revival-stijl, de meeste gebouwd in de jaren 1830 en 1840, met lage deuren, platte gevels, eenvoudig. Dit is wat er over is van Vinegar Hill, en wat er over is, is oprecht klein — een handvol blokken, niets meer.

De naam is geen geografisch toeval. Een projectontwikkelaar genaamd John Jackson legde deze straten begin 1800 aan en noemde ze naar de Battle of Vinegar Hill, die in 1798 in Ierland werd uitgevochten, met de bedoeling om de buurt aan te prijzen bij Ierse huurders. Het werkte. Ierse havenarbeiders en hun gezinnen trokken erheen om dicht bij de scheepswerf ernaast te zijn, en meer dan een eeuw lang was dit een dichte, werkende, Ierse havenwijk.

Vandaag de dag wonen er minder dan 3.000 mensen in Vinegar Hill, en de eerlijke reden waarom deze blokken nog steeds staan, heeft niets te maken met het feit dat iemand besloot ze te beschermen. De Brooklyn Navy Yard ernaast was anderhalve eeuw een actieve federale scheepswerf, en een actieve federale scheepswerf is een slechte buur voor vastgoedspeculatie — niemand bouwt luxe woningen naast een werkende marine-installatie, en niemand neemt de moeite om bescheiden herenhuizen af te breken als er geen winst te behalen valt met vervanging. Dus de sloopdruk die zoveel van industrieel Brooklyn heeft platgewalst, is hier simpelweg nooit aangekomen. Vinegar Hill werd niet gered. Het werd lang genoeg genegeerd om te overleven.

En het zit ingeklemd, niet bewaard in een verzegelde bubbel. Draai je om en je zult het zien: de Farragut Houses, een complex van sociale huurwoningen in bakstenen torens gebouwd in 1952, rijzen direct langs de rand op. De Con Edison-fabriek, die nog steeds stroom opwekt, neemt de andere kant in beslag, met schoorstenen die boven de daken uitsteken. En voorbij beide markeert het hek van de Navy Yard waar deze straten simpelweg ophouden — een grens, geen verhaal, en je krijgt vandaag alleen terloops meer van de werf zelf te zien, nooit de volledige geschiedenis. Dit is geen museumstuk. Het zijn een paar overgebleven straten ingeklemd tussen drie heel verschillende, zeer actieve buren, en het contrast is precies het punt: niets hier was ooit kostbaar genoeg of winstgevend genoeg om de moeite van het vechten waard te zijn.

Een praktische opmerking terwijl we hier zijn. Het blok is stil — dit zijn particuliere woningen, bewoond — dus praat zachtjes en ga niet op iemands stoep zitten. En de bestrating die deze plek de moeite waard maakt om te zien, maakt het ook gemakkelijk om je enkel te verzwikken, dus let op waar je loopt, vooral als de stenen nat zijn. Nog één ding: het Commandant's House, de woning van de voormalige commandant van de Navy Yard, ligt vlak binnen de actieve grens van de werf in de buurt. Het is niet toegankelijk voor het publiek en we zullen er niet naartoe lopen — het hoort bij een actieve federale faciliteit, niet bij deze rondleiding.

De drukte van DUMBO is vijf minuten ten westen van waar je nu staat, en bijna niemand van hen komt hier, wat je iets vertelt over hoe grondig dit hoekje buiten de aandacht van de stad valt.

Houd één ding vast terwijl we beginnen met lopen. Over ongeveer twintig minuten klimt deze route omhoog naar Brooklyn Heights, en de huizen daarboven zijn ouder, groter van schaal en veel uniformer in stijl dan alles in dit blok — zonder uitzondering gebouwd voor mensen die nooit één dag werk hebben verricht aan deze kade. Wie waren zij en hoe kwamen ze elke ochtend bij hun werk vanaf een heuvel zonder dokken, zonder scheepswerf, zonder eigen fabrieken? Onthoud die vraag. Deze rondleiding beantwoordt die, maar nog niet, en niet hier.