Standbeeld van Saigo Takamori

Je staat op een heuvel die blijft verliezen, en elke keer als hij verliest, wordt de grond teruggegeven aan het publiek. Ueno ziet er tegenwoordig niet uit als een slagveld — het ziet eruit als een park: bomen, een vijver, een rij voor een museum, het rustige verkeer van een stad op haar vrije dag. Dat is de truc van deze plek. Waar je doorheen loopt, is bevochten, uitgehongerd en meermaals herbouwd, en elke nederlaag werd hergebruikt voor iets dat iedereen kon gebruiken — een park, een kunstcollectie waar niemand het over eens was, een markt die uit pure honger ontstond. De komende twee uur daal je ongeveer zes kilometer af, van deze heuvelrug naar de vlakke straten beneden, en volg je telkens hetzelfde patroon: grond die verloren ging en daarna werd opengesteld. Het is geen sobere wandeling. De wrakstukken hier veranderen vaak in infrastructuur, en infrastructuur uiteindelijk in een straat die verbazingwekkend overtuigend plastic eten verkoopt. Begin hier, op de top van de heuvel, en laat je meevoeren tot beneden. Het slagveld ligt onder je voeten.

Kijk naar hem: een gedrongen man in een losse kimono en strooien sandalen, mouwen opgestroopt, die een klein hondje aan een riem uitlaat. Geen opgeheven zwaard, geen paard, geen uniform, geen sokkel met gevechtstaferelen. Als je de naam niet wist, zou je denken dat het iemands oom is die een avondwandeling maakt. Dat is precies het effect dat de initiatiefnemers van het standbeeld wilden bereiken.

Dit is Saigo Takamori, en die nonchalance dient een doel. Hij voerde het keizerlijke leger aan dat in 1868 in één dag deze heuvel bestormde — de mannen die hij versloeg, liggen slechts een paar stappen achter je begraven, en dat verhaal hoort bij de volgende stop, niet bij deze. Negen jaar na die overwinning leidde Saigo zijn eigen leger tegen de regering die hij zelf had helpen oprichten, verloor en stierf ervoor. Een generaal die op deze plek won, en daarna een rebel die overal elders verloor: dat is het levensverhaal van bijna iedereen die dit park herdenkt. Het is ook waar het patroon van de hele tour begint. Elke keer als deze heuvel een strijd verliest, verandert iemand de grond in iets waar het publiek doorheen kan wandelen — en het eerste slachtoffer van dat patroon is de man die op deze sokkel staat.

Het bronzen beeld werd in 1898 geplaatst, 21 jaar na de dood van Saigo, en gemaakt door Takamura Koun, de belangrijkste beeldhouwer in hout en brons van het Meiji-hof. Koun en de financiers kozen bewust voor de kimono en de hond, ondanks bezwaren van mensen die een generaal in uniform op een paard wilden. Een Saigo in uniform zou een monument voor de opstand zijn geweest; een Saigo die zijn hond Tsun uitlaat, kon worden gezien als niet meer dan een geliefde lokale excentriekeling. De kleding verzachtte het politieke standpunt op een manier die de regering zelf nooit helemaal voor elkaar kreeg.

Zelfs het gezicht is een gok. Er is geen betrouwbare foto van Saigo bewaard gebleven — volgens de meeste verslagen is er nooit een genomen toen hij nog leefde, en hij schijnt te hebben geweigerd te poseren. Dus in 1883, zes jaar na zijn dood, werd de Italiaanse graveur Edoardo Chiossone, die de man nooit had ontmoet, gevraagd een definitief portret voor de staat te maken. Hij werkte op basis van getuigenissen in plaats van foto's en zou de bovenste helft van het gezicht van Saigo's jongere broer hebben gecombineerd met de onderste helft van zijn neef, waarna hij het resultaat bleef aanpassen totdat familieleden zeiden dat het leek. Die reconstructie werd de mal voor dit standbeeld en voor elke afbeelding van Saigo in schoolboeken sindsdien — een gezicht samengesteld door een commissie, één generatie verwijderd van iedereen die hem werkelijk had gezien.

Dat brengt je bij het verhaal dat iedereen vertelt over de onthulling. Saigo's weduwe, Itoko, zou naar het voltooide bronzen beeld hebben gekeken en hebben gemompeld dat haar man er nooit zo uitzag, waarna een familielid haar het zwijgen oplegde. Het is een mooi verhaal, en het zou waar kunnen zijn, hoewel historici die erin zijn gedoken niet zeker weten of ze überhaupt wel bij de ceremonie aanwezig was. Sommigen denken dat haar klacht — áls ze die al uitte — ging over de onwaardige kleding, niet het gezicht; volgens hen was Saigo erg gesteld op een verzorgd uiterlijk in het openbaar, totaal niet zoals deze luierende figuur in een badjas. Niemand die nog in leven was kon uitsluitsel geven, wat eigenlijk de kern van een monument gebouwd op herinneringen uit de tweede hand is.

De politiek achter de gratie is ook van belang. Nadat de opstand was ingestort, stierf Saigo als een gebrandmerkte verrader, en dat bleef hij twaalf jaar lang. In februari 1889, als onderdeel van de amnestie voor de nieuwe keizerlijke grondwet, herstelde de keizer postuum zijn rang en zuiverde hij zijn naam. Die ommekeer is de enige reden dat een man die de wapens tegen de staat opnam, een standbeeld kreeg in een park dat de staat zelf net had aangelegd. Let er bij het verder wandelen op hoe alledaags hij eruitziet in het licht van die geschiedenis — een hond, een kimono, een heuvel vol kersenbloesems achter hem, en daaronder de eerste verliezer die de regering uiteindelijk vergaf genoeg om hem op een voetstuk te plaatsen.