De Porta de Mar

Welkom in Roses. Je staat voor de voordeur van een stad die er niet meer is. Neem even de tijd voordat je naar binnen loopt, want dit is wat de meeste bezoekers verkeerd begrijpen. Vanaf de weg lijkt het de gebruikelijke opstelling: een vesting op de heuvel, een badplaats eronder, die elkaar beleefd negeren. Dat is het niet. Er is hier geen kasteel boven de stad. Dit omheinde terrein voor je IS de stad, of was het ooit. Straten, huizen, een kerk, mensen die binnen deze muren werden geboren, trouwden en begraven werden zonder ze ooit te hoeven verlaten. De vraag die deze wandeling steeds stelt is simpel: waar is de stad gebleven? Je vindt het antwoord in lagen — Grieks, dan romaans, dan middeleeuws — en daarna zul je het zelf ervaren door het te bewandelen. Elke stop vanaf hier voert bergafwaarts, uit de muren en richting het water, precies de route die de mensen namen toen ze de plek eindelijk opgaven. De Ciutadella is een monument, een onregelmatige vijfhoek van ongeveer een kilometer breed. De vijf bastions dragen heiligen namen: Sant Joan en Sant Jordi in het westen, Sant Andreu in het noorden, Sant Jaume en Santa Maria in het oosten. De haven van Roses was een schakel in een aanvoerketen. De Habsburgers heersten over zowel Spanje als grote delen van Italië en hadden een verdedigbare baai aan deze kust nodig. Voeg daar de dreiging van de Fransen in het noorden en de Barbarijse en Ottomaanse kapers in de Middellandse Zee aan toe, en een versterkte haven is geen luxe, maar bittere noodzaak.