Roses · Spain
De stad die uit haar fort liep
Roses, Spain
De Ciutadella: een Griekse kolonie, een Romeinse villa en een romaanse abdij in één renaissancevesting De zilveren drachme van Rhode: de roos die de stad haar naam gaf en die in heel Iberië werd nagebootst Het veld met fundamenten waar een complete middeleeuwse stad stond tot een beleg haar voorgoed leegde Honderd meter schuilkelder uit 1937 onder een plein dat de stad later Vredesplein noemde De beek die de nieuwe stad in twee sociale helften splitste — en de straat vernoemd naar de nettenverstelsters De visveiling aan de kade, waar de prijs daalt totdat een koper 'meu!' roept
De monumentale zeepoort van de Ciutadella de Roses, gebouwd in kalksteen naar het model van een klassieke triomfboog en ooit verdedigd door een barbacane waarvan de fundamenten nog zichtbaar zijn. Het is de hoofdingang van een vesting van 17 hectare die niet diende als kasteel om de stad te bewaken, maar de stad zelf was.
Het opgegraven stratenplan van Rhode, de Griekse kolonie die hier vanaf ten minste de 4e eeuw v.Chr. stond en haar hoogtepunt bereikte in de 3e eeuw. Het was een van de weinige nederzettingen aan deze kust die eigen munten sloeg — zilveren drachmes gestempeld met een roos en het opschrift RODETON, waar de naam van de stad vandaan komt.
De benedictijnenabdij van Santa Maria de Roses, gedocumenteerd vanaf ongeveer 944, waarvan de lombardisch-romaanse kerk rond 1060-61 werd ingewijd. Het wordt beschouwd als het vroegste bekende gebouw in deze stijl in Catalonië. Verlaten door de monniken in 1792 en vernietigd door Franse troepen in 1793, zijn de drie beuken, het transept, de drie apsissen en fragmenten van de kloostergang nog steeds herkenbaar op de grond.
De opgegraven resten van de middeleeuwse stad Roses, die binnen de muren leefde totdat de Fransen de vesting veroverden tijdens de Pyreneeënoorlog (1794-95). De bevolking verliet de omheining daarna voorgoed en vestigde zich definitief in de voorstad bij de haven en de beek, de stad zoals we die nu kennen.
Onder Plaça de la Pau ligt een met de hand uitgegraven schuilkelder uit 1937-38: ongeveer 100 meter tunnel met keramische gewelven, één meter breed en twee meter hoog. Roses werd gebombardeerd in 1937, 1938 en 1939; het plein erboven werd later vernoemd naar de vrede.
Het plein in het centrum van het moderne Roses, waar het stadhuis en de overdekte gemeentelijke markt staan. Het wapen met de drie rode rozen werd officieel in 1992, terwijl een ouder stenen schild van onbekende herkomst binnenshuis ligt in het midden van een langdurig heraldisch geschil.
Een gekanaliseerde seizoensgebonden beek die door het centrum van Roses stroomt. Vanaf de 18e eeuw vormde het de grens tussen twee sociaal verschillende helften van de nieuwe stad: de dichte visserswijk la Punta in het oosten en de koopmanswijk van Roses in het westen.
De neoclassicistische parochiekerk die in 1792 werd begonnen buiten de vesting, gebouwd met enthousiaste steun van de militairen omdat burgers die voor de mis de citadel inliepen een veiligheidsprobleem vormden. De bovenste beuken en de gevel liggen 1,2 meter hoger dan het oudere koor en transept, een discrepantie die lokale historici nooit hebben verklaard.
Het open strand aan de oostelijke rand van de stad, uitkijkend over de Golf de Roses naar de Aiguamolls de l'Emporda. Het is ook de beste plek in Roses om in de tramuntana te staan, de koude noordenwind die de kustlijn, de vegetatie en het lokale karakter heeft gevormd.
Honderd sobere sociale huurwoningen gebouwd voor vissersfamilies door het Instituto Social de la Marina in 1959 en 1970. De vier straatnamen vertellen de sociale geschiedenis van de buurt, van de vrouwen die de netten herstelden tot een naam uit het Franco-tijdperk die de bewoners simpelweg niet gebruiken.
De werkende viskade van Roses, waar de Confraria de Pescadors twee keer per dag veilt: 's ochtends blauwe vis en in de namiddag de vangst van de trawlers. De veiling is een Nederlands veilingtype met dalende prijzen, waarbij de koper 'meu!' roept. Met ongeveer veertig boten is dit een van de drie belangrijkste vissershavens van Catalonië.
Dit is het echte verhaal van een van de stops op deze wandeling — elke stop heeft er een.
We gebruiken cookies om het websiteverkeer te analyseren en uw ervaring te verbeteren. U kunt analytische cookies accepteren of weigeren. Meer informatie
