Madrid Rebelde — Van Burgeroorlog tot Movida
Madrid, Spain
Plaza del Dos de Mayo: waar de opstand van 1808 de Movida van de jaren 80 ontmoet Gran Vía onder vuur: 'Howitzer Avenue' tijdens de Burgeroorlog Puerta del Sol: waar elk Spaans politiek moment samenkomt La Tabacalera: 16.000 m² aan creatieve weerstand
De tour begint bij een 18e-eeuwse militaire kazerne met een prachtige barokke deuropening — nu een van de belangrijkste hedendaagse culturele ruimtes van Madrid. Dit militaire fort dat is getransformeerd in een huis van de kunst is de perfecte metafoor voor alles wat deze tour verkent.
Dit plein draagt de naam van de opstand van Madrid in 1808 tegen Napoleon en werd 170 jaar later het epicentrum van La Movida Madrileña — de culturele explosie van de jaren 80 die volgde op decennia van Franco's onderdrukking. Rebellie definieerde deze plek in twee verschillende tijdperken.
De eerste wolkenkrabber van de Gran Vía werd het meest zichtbare herkenningspunt van de Burgeroorlog — de nationalistische artillerie gebruikte de hoogte als referentiepunt om het republikeinse Madrid te bestoken, terwijl buitenlandse correspondenten, waaronder Hemingway, hun verslagen verstuurden vanuit het gebouw.
Tijdens het beleg kreeg de Gran Vía de bijnaam 'Houwitserlaan' vanwege de granaten die er dagelijks vielen, maar toch bleven bioscopen en winkels open terwijl de Madrilenen het bombardement trotseerden. De bioscoopcultuur bleef bestaan als een daad van collectief verzet tijdens de 2,5 jaar durende belegering.
Het politieke zenuwcentrum van Spanje en het epicentrum van de democratische geschiedenis van Madrid, van de uitroeping van de Republiek in 1931 tot het hoofdkwartier van het Franco-regime en tot slot de 15-M-beweging in 2011 die wereldwijd protestbewegingen zou inspireren. Elk moment van Spaanse rebellie komt hier samen.
Onder Franco vonden op de Plaza Mayor bijeenkomsten van het regime en militaire parades plaats om de nationalistische overwinning te vieren, waarmee de controle van het regime over de openbare ruimte werd getoond. Na de terugkeer van de democratie werd het plein teruggeëist als een ruimte voor het volk, getransformeerd van een monument voor de macht naar een ontmoetingsplaats voor het dagelijks leven.
Een neoclassicistische basiliek met de grootste koepel van Spanje (33 meter), door het Franco-regime gebruikt voor officiële staatsceremonies en de plek waar vroege schilderijen van Goya hangen — een monument voor zowel artistieke grootsheid als autoritaire macht.
Een 16.000 vierkante meter groot zelfbeheerd kunstcentrum in een voormalige tabaksfabriek, waar internationale graffitischrijvers en kunstenaars creëren zonder bedrijfsponsoring — een levend bewijs dat creativiteit toebehoort aan het volk, niet aan de machthebbers.
Een multicultureel plein waar 82 nationaliteiten dicht op elkaar leven, waar Franco's visie van een monocultureel Spanje definitief werd verworpen — het bewijs dat rebellie niet eindigt met politieke verandering, maar doorgaat in dagelijks samenleven en versmelting.
We gebruiken cookies om het websiteverkeer te analyseren en uw ervaring te verbeteren. U kunt analytische cookies accepteren of weigeren. Meer informatie