Oorlogs-Rome: Joden, nazi's en het verzet (1940-1945)

Deze tour loopt door de oorlogsgeschiedenis van Rome — de negen maanden van nazi-bezetting tussen september 1943 en juni 1944 die de stad veranderden in een landschap van vervolging, verzet en overleving. We beginnen bij een brug die diende als vluchtroute, trekken door de Joodse wijk waar een 2000 jaar oude gemeenschap in één ochtend werd vernietigd, worden geconfronteerd met het apparaat van de Gestapo-terreur, staan op de plek van Rome's ergste bloedbad en eindigen bij een basiliek die bescherming bood. De locaties van deze wandeling zijn geen verre geschiedenis. De laatste overlevende van de deportatie in oktober 1943 stierf in 2022. De koperen gedenkstenen in het trottoir worden gepoetst door de voeten van mensen die naar hun werk lopen. De cellen aan de Via Tasso bevatten nog steeds de ingekraste berichten van gevangenen. Dit is emotioneel zwaar terrein. Neem de tijd die u nodig heeft bij elke stop. Stilte is net zo gepast als spreken. Deze dingen gebeurden hier, met echte mensen, in een levende herinnering. U staat op een van de oudste oversteekplaatsen van Rome. Hadrianus bouwde deze brug bijna tweeduizend jaar geleden en achttien eeuwen lang was het simpelweg een doorgang — burgers en pelgrims, handelaren en soldaten, die zich allemaal vrij over de Tiber bewogen. Maar in september 1943 werd geografie het lot. Toen Duitse troepen Rome op 9 september 1943 bezetten, twee dagen na de Italiaanse capitulatie, veranderde de stad van de ene op de andere dag. De Wehrmacht trok erin. De staat van beleg werd afgekondigd. De Tiber, die een rivier was geweest, werd een grens — en op de westelijke oever lag Vaticaanstad, waar de Duitsers hadden afgesproken niet binnen te dringen. Dat akkoord, hoe fragiel ook, betekende voor de achtduizend Joden die in Rome woonden dat dit smalle stukje water het verschil betekende tussen ontmaskering en onderduik. Het Joodse Getto, waar de meeste Romeinse Joden woonden en werkten, lag vlak achter u op de oostelijke oever — samengeperst in vier dichte blokken nabij het Theater van Marcellus, begrensd door de rivier zelf. Toen de razzia's kwamen, gingen degenen die konden vluchten richting de bruggen. Ponte Sant'Angelo was een van de oversteekpunten. U kon er openlijk overheen lopen; dat was zowel het nut als de verschrikking ervan. Er waren geen papieren nodig om over te steken. Maar Duitse patrouilles waren ook actief in de stad. Tegen oktober 1943, minder dan een maand na het begin van de bezetting, arriveerde de SS. Op 16 oktober omsingelden ze voor dag en dauw het Getto. In de verwarring en angst raakten sommige families verspreid. Sommigen probeerden te rennen. Degenen die de bescherming van het Vaticaan bereikten — die een van deze bruggen overstaken, die een katholieke instelling vonden die bereid was hen te verbergen — overleefden het. Voor elke Jood die de Duitsers in Rome vingen, ontsnapten er minstens tien en doken ze onder, velen beschut door de Kerk. Meer dan vierduizend zevenhonderd vonden een toevluchtsoord in katholieke instellingen in de stad. Maar niet iedereen haalde de overkant. Meer dan duizend mensen werden die oktoberochtend vanuit Rome gedeporteerd; bijna niemand keerde terug. Deze brug zag het allemaal. Het alledaagse voetverkeer tijdens de bezetting. De wanhopige berekeningen van een familie die beslist of ze moeten vluchten. De gok dat deze paar honderd meter steen en water het verschil konden betekenen tussen leven en dood.