Van Pianostad naar Klein-Egypte

Je staat voor het Museum of the Moving Image aan 35th Avenue, een laag bakstenen gebouw dat niets prijsgeeft van wat je te wachten staat. In de komende twee uur loop je ongeveer 4,6 kilometer naar het noorden door Astoria, eindigend bij een brug over de East River. Het is een gemakkelijke wandeling, grotendeels vlak, rechttoe rechtaan door de ruggengraat van de buurt. Astoria is een van de meest taalkundig diverse plekken ter wereld. Loop een paar blokken in bijna elke richting en je passeert uithangborden in het Grieks, Arabisch, Bengaals, Spaans, Koreaans, Tsjechisch en Italiaans. Dat is geen bezienswaardigheid om van buitenaf te bewonderen; het is de dagelijkse textuur van een plek waar mensen wonen, werken, kinderen opvoeden en hun doden begraven. De vraag die je vandaag bij je moet dragen is niet waarom Astoria er zo uitziet, maar hoe het zo is geworden, stap voor stap, en wat elke groep die hier een leven opbouwde heeft achtergelaten voor degenen die na hen kwamen. Je zult het volledige antwoord niet op één plek vinden. Het zit in een straatnaam, een parkbankje, een winkelluifel, een gebouw dat in de loop van een eeuw meerdere keren van eigenaar en functie veranderde. Begin te lopen. Het eerste stukje vind je hier. Begin hier, want de volgorde is belangrijk: voordat deze buurt een Griekse hoofdstraat, een Arabisch winkelpand of een Tsjechische biertuin had, was het een industriestad, en de industrie was film. Geen Hollywood. New York. In de jaren twintig was dit deel van Astoria een van de belangrijkste centra van de Amerikaanse filmproductie, en een tijdlang kon het met recht beweren de hoofdstad van de Amerikaanse filmindustrie te zijn. Het gebouwencomplex achter en naast dit museum werd in 1920 gebouwd door Famous Players-Lasky, het bedrijf dat Paramount Pictures zou worden. Ze produceerden tientallen stomme films terwijl Los Angeles nog grotendeels uit sinaasappelboomgaarden en goedkoop onroerend goed bestond. Rudolph Valentino werkte hier. Gloria Swanson werkte hier. De Marx Brothers schoten hun eerste twee speelfilms op deze geluidsstudio's voordat iemand in Californië hen kende als meer dan een variété-act. Dit was het antwoord van de oostkust op de westkust, en jarenlang was het onduidelijk welke kust zou winnen. De reden dat het zijn zwaartepunt verloor, heeft grotendeels te maken met het weer en de grond. Hollywood had betrouwbaar zonlicht voor buitenopnames en eindeloos vlak terrein om studio's op te bouwen; Queens had van beide veel minder. In de jaren 30 en 40 verschoof het zwaartepunt van de industrie naar het westen. Wat er daarna met dit complex gebeurde, is het verhaal van de volgende stop, en het is vreemder dan de versie die de meeste mensen aannemen. Het museum waar je nu voor staat, werd uitgehakt uit een deel van datzelfde historische terrein, en daarom delen zij en het gebouw ernaast op deze manier een blok. Het opende in 1988, speciaal gebouwd om het enige museum in de Verenigde Staten te zijn dat volledig gewijd is aan film, televisie en digitale media als hoofdonderwerp. Niet als vleugel van een grotere instelling, maar als een op zichzelf staand instituut dat rond één vraag georganiseerd is: hoe worden bewegende beelden gemaakt en wat doen ze met de mensen die ernaar kijken? Als je op een dag terugkomt dat het open is, vind je binnen een collectie die varieert van toverlantaarns en vroege animatie-apparaten tot televisietoestellen die een eeuw industrieel ontwerp omspannen, evenals kostuums, make-upeffecten en een aanzienlijk gedeelte over de geschiedenis van videogames, inclusief poppen en rekwisieten uit producties die mensen uit hun hoofd kennen. Het is werkelijk een collectie gebouwd voor mensen die willen weten hoe de truc werd gedaan, niet alleen dát die werd gedaan. Dit is belangrijk om precies te weten, want als je het verkeerd hebt, sta je voor de verkeerde deur: dit museum en de productiestudio ernaast zijn twee afzonderlijke instellingen op aangrenzend terrein, geen campus met twee ingangen. Dit gebouw is de publieke kant — met kaartjes, specifieke openingstijden en vaker gesloten dan open. Het gebouw ernaast is een werkende productiefaciliteit zonder enige publieke toegang, waar je bij de volgende stop vanaf het trottoir naar kijkt. Als het museum gesloten is terwijl je hier staat, ligt dat niet aan je timing; zo is deze stop nu eenmaal ingericht. Alles wat de moeite waard is om te weten, is beschikbaar vanaf de plek waar je nu staat, op het plein, kijkend naar de buitenkant — je hebt de deuren niet open nodig om de geschiedenis echt te laten zijn. Dat is ook een nuttige opmerking voor de rest van deze wandeling. Dit is een buurt, geen attractiepark: je passeert huizen, werkende winkels, een paar instellingen met hun eigen uren en eigenaren, en niets op je route vereist dat je ergens naar binnen stapt. Kijk waar het nuttig is en loop door waar het nuttig is. De straat zelf zal het meeste vertellen. Neem voor nu in je op dat de versie van deze plek die mensen voor zich zien — de winkels, de talen op de uithangborden — pas later kwam. Astoria was een bedrijfsstad voor de film voordat het een buurt van wie dan ook in het bijzonder was, en dat plein voor je is waar de industrie als eerste aankwam.